eindelijk...

Aaargh, eindelijk internet, eindelijk een vast vakkenpakket, eindelijk een pasje (dat werkt) om de miljoenen `gates` door te geraken om de van de buitenwereld afgesloten (lees muren & prikkeldraad) campus in te geraken. Het enige wat nu nog dik tegenzit is dit qwerty-klavier (nog steeds geen internet op m`n kamer en het lijkt er op dat dat nog wel even kan duren...)! Maar laat me van het begin beginnen. Ik kwam dus op een zonnige dag aan op het vliegveld van Johannesburg. Ik werd er door nonkel Marcel opgehaald en de vier daaropvolgende dagen in Pretoria was een waar lui-lekker leven. Ik werd er enorm in de watten gelegd (wel lekker, als ik toen maar wist wat me nog te wachten stond). We gingen naar een braai (BBQ) bij Anja, en we gingen op bezoek bij Nikki etc... (familie). Echt heel fijn. Ze struikelden wel even over mijn vegetarische levensbeschouwing (nee serieus, wat eet gij dan? Soja? Huh? Ah en kunt ge dat dan eten... -->Euh, jaha...) het werd uiteindelijk vooral vis, maar geen probleem (hier zijn nooit problemen, no stress, komt wel goed...hoewel niet in mijn hoofd!)
Wat me vooral zal bijblijven zijn de enorme preventie-maatregelen om de rijken van de buitenwereld hermetisch af te sluiten, echt die leven hier in een geisoleerd eiland met meters hoge muren, prikkeldraad, honden en nachtbewakers. In huis zijn er hekken en poorten die de slaapruimtes afsluiten van de rest van het huis. Ik zou hier eerlijk gezegd paranoid worden! Maar wel echt mooie huizen (hoewel veel te groot dan effectief nodig, beetje dom vind ik). Ik ging ook met Marcia naar haar `farm` een soort van boerderij die ze kocht en aan het restylen is tot huwelijks-ceremonie-plaats. Echt zalig, stom dat ik mijn camera vergat, maar ik ga er zeker nog heen. Het is een groot stuk land met allemaal paarden (en zebra`s!!) op en challetkes (is dit een bestaand woord?) die ze zelf aan het renoveren is. Het is er zo rustgevend, net buiten de stad, heerlijk! Ik ga er in het weekend zeker een keertje relaxen en me wat bezighouden met tuinieren ofzo (of zebra`s spotten...). Op zondag reden ze me dan naar Potch, urgh. Bloedheet en dikke chaos. Alles was nieuw en vreemd en ik wist niet hoe of wat, nog maar het begin... Ik instaleerde me in mijn kamertje (hoewel ik nog steeds niet uitgepakt heb), we gingen iets eten (vis, uiteraard) en dan stond ik er alleen voor. Hoewel ik wel voorbereid was: Marcia kocht nieuwe dekens, lakens, kussens, notabloks, koekjes en chocola (!) voor me, de basic essentials om me een beetje te redden. Ik woon dus nu in een `koshuis` (geef het beest anders een naam) samen met vier andere Nederlandse meisjes, wel fijn. Oh ja, nog iets heel belangrijks, iedereen is hier dus uber-gelovig (ik kan geen trema op dit klavier vinden) dus dachten we, pakt dat we eens meegaan naar de kerk. Amai serieus, wat was dat! De ruimte was een soort van schouwburg (cf. `het paleis`) met vooraan een stage waar een ware boysband het feest opende (disco lichten en projectiescherm (lees karaoke) included). Echt zalig, ging iedereen daar zo lekker uit de bol op Tokio Hotel-achtige pophits waarin Jesus en het koninkrijk van God werden verheerlijkt. Het had ook wel iets sekte achtigs. Verscheen er plots een dominee op het podium die ik niet anders kan beschrijven dan Ricky Martin`s tweelingbroer, bangelijk. Al bij al wel een zotte belvenis, hoewel ik het toch maar bij die ene keer ga laten... Daarna gingen we met alle meisjes iets drinken en eten (foto`s volgen later). Voor ik over de volgende dag begin (maandag, gisteren dus, ga ik dit al even posten want als het om een of andere reden plots verdwijnt moet ik weer helemaal opnieuw beginnen...)