THE END

Fien-in-België

Hoi iedereen!

Vanaf woensdag (17 juni) worden mijn communicatiemogelijkheden afgesneden dus daarom een paar details voor mijn reüniefeestje:
Ik kijk er naar uit om jullie zaterdag 11 juli vanaf 15:00 allemaal weer te zien in onze tuin (hopelijk is het mooi weer, anders wordt het dubbelvouwen in de living) Burchtse Weel 4, Burcht. Ik weet nog niet goed hoe ik mijn miljoenen foto’s ga projecteren, maar daar wordt hopelijk iets op verzonnen.
Dus allen daarheen en tot over 27 dagen eh!

Kus, jullie f(r)ien(d)

Ps: als toemaatje een glimps van herfst in Lovers Lane op de campus

chil(len) met Syl(vana) op campus

fête

Met de eerste malariapil tussen de kiezen een kleine aankondiging: zoals jullie weten sta ik 10 juli, vrijdagochtend, weer op Belgische bodem. Ik trek echter 13 juli alweer de bergen in (idd niet de Belgische bergen). Dat geeft me dus de volle 72u om thuis te komen. Omdat ik jullie natuurlijk wel allemaal graag wil weerzien, wil ik jullie zaterdag, 11 juli, allemaal uitnodigen om te komen gezelse in de tuin. Mét fotovoorstelling uiteraard!

Later meer details ...

-x-

Zondag²

Gisteren was een echte zondag. Iedereen is aan het studeren maar omdat ik alles (maar dan echt alles alles eh) al eens geleerd, en dus samengevat heb, heb ik niet zo veel te doen. Dan heb ik maar buiten in de zon gelegen, koekjesdeeg gemaakt en hebben we samen leuke vormpjes gemaakt (een paar deja vu’s voor Britt). En ’s avonds uitgebreid gekookt. Ik moet die twee andere schaapjes hier een beetje verzorgen eh.

Donderdag heb ik m’n eerste examen, tot en met de donderdag daarna. En dan is het VAKANTIE! We hebben ons ticket voor Malawi vastgelegd (van 20 juni tot 8 juli)!!!! Superspannend. Ik heb er echt veel zin in! Tanzania doe ik dus (nog) niet. Mijn budget is hier een beetje aan het wegsmelten aiai. Maar dat spaar ik dan wel voor wanneer ik de Kilimanjaro trotseer in 2013.

Ah en vorige week zondag stonden we dus om 5u(!) op om naar Pilanesberg te gaan (het wildpark). Resultaat: weer een miljoen foto’s van een miljoen olifanten, giraffen, neushoorns, bokjes etc. Het was wel echt tof, met z’n allen (12) in zo’n minibusje, en maar foto’s nemen en uit het raam hangen :) Leuk. We hadden trouwens een echte topdag, veel dieren gezien. Het allercoolste vond ik de cheetah en de zwemmende slang! Dat was mijn doel nog om in Afrika een slang te zien (check). En in de heenweg reden we een suicide-bird aan ocharme, een soort fazantje, die beesten zijn echt dom. Nam ook nog onze linkerzijspiegel mee in zijn graf verdorie!

Ok ik ga aan bezigheidstherapie doen!
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Voor de mama van Kim

Want Kim is een beetje nalatig en zet niets op haar site (maar verwijst wel iedereen door naar de mijne ;) - ), dus daarom een update van Kim op de fiets!

Voor maman

Op mijn kamer

Hoi luitjes!

Een kleine update van een niet zo interessante week. Ik ben hier ondertussen een beetje aan het wegkwijnen in Potch. De laatste testen zijn voorbij, er is nog een opdracht under construction en dan kunnen de examens beginnen (van 4 tot 11 juni). Nog 25 keer slapen en ik trek de deur achter mij dicht!

Het plan is om op 20 juni te vertrekken naar Malawi. Ik zou er graag voor tien dagen werken/ reizen en dan de grens naar Tanzania oversteken, maar ik weet nog niet of dat wel gaat lukken. De vliegtickets van Tanzania naar Zuid-Afrika zijn reuze duur, dus ik moet voor mezelf nog even uitmaken wat ik er voor over heb.

Voor de rest is het hier zowat aan het leeglopen. Vanavond is er een afscheidsfeestje van 2 Nederlandse meisjes. En morgen gaan we weer naar Pilanesberg (het game reserve, beestjes spotten). Het is iets van de rechtenfaculteit, maar ze konden mij er ook wel tussenschuiven.

Ik ben intussen al een eeuwigheid weg, daarom een update foto van een zero-interessant moment op mijn kamer. Ik mis jullie!

KUS, plien

DRAKENS(bergen zijn leuk)

In één zin samengevat was dit weekend er eentje van de vier seizoenen. Ze zaten er allemaal in. Op vrijdagochtend pikte ik nog snel mijn acht uur klas mee, waarna we in de auto sprongen richting Drakensbergen. We zijn naar het noorden van de bergketen gegaan, zo’n 5 uur rijden. Het gebied waar we logeerden heet “het amfitheater”, een kring van bergen rond een vallei. De wegen zijn hier echt in opper slechte staat, waardoor we niet snel vooruit geraakten. Er zitten enorme gaten (levensgevaarlijk) in de weg, en in plaats van die te repareren zetten ze er een bord “opgelet gaten” naast, een beetje dubieus. Het noodlot sloeg toe: 10km voor onze bestemming was een vrachtwagen omgeslagen zodat de weg versperd was. 20km daarvoor werden we al tegengehouden, maar na een korte chat met de politieagent mochten we doorrijden om “een kijkje te gaan nemen” (Afrika…). We kwamen dan bij het ongeluk waar we konden zien hoe ze de gekantelde vrachtwagen weer rechttrokken en afvoerden. Cool. Tenslotte kwamen we aan in onze lodge in de provincie Kwazulu-natal. We sliepen er in deze tot kamers omgevormde silo’s. Gezellig. ’s Nachts was het echt pikdonker met een hemel die bedekt was met een klamboe van sterren, superchique. Je kon ook de melkweg heel goed zien, zo’n sluier door de nacht. Er zijn een paar dingen waar ik echt uren kan naar staren: bergen, sterren en de zee (maar die was er niet). Die avond was er ook een hele mooie zonsondergang.

Vrijdag gingen we naar Lesotho, één van de twee enclaves in Zuid-Afrika. Wel speciaal, in een land ‘over de grens gaan’ maar toch niet echt uit het land zijn. Lesotho betekent in het Besotho “kingdom in the sky” of “mountain kingdom”. Het is het hoogst gelegen land ter wereld. Maar ook wel het derde armste land ter wereld.
We deden er een hele mooie toer. Eerst gingen we naar een schooltje, super schattig al die kindjes. We maakten ook een wandeling naar een rots waar rotsschilderingen waren, we bezochten een traditionele healer en we dronken vreselijk smerig zelfgemaakt bier. Na de traditionele maaltijd gingen we weer terug. Op de weg zaten allemaal dikke bavianen, grappig.

Zaterdag vond ik dan de coolste dag. We deden een hike naar de tweede hoogste waterval ter wereld (of ook wel het tweede grootste pisstraaltje ter wereld, wat een tegenvaller), maar de tocht zelf was wel echt vet. En de uitzichten… ! We beklommen de piek Sentinel (3165m), een stevige klim. Maar ’t was wel salonklimmen, we begonnen al op 2500m. Maar toch nog heel leuk. Na die grap met de all stars was ik deze keer beter voorbereid. Niet zo flatterend maar wel lekker comfortabel kroop ik in waardige zweden-stijl (knipoog naar Lander) met m’n sokken in mijn teva’s. ’s Ochtends was het bewolkt, maar in de dag werd het lekker zonnig. Tot we de top bereikten. Kwam er plots een dik onweer en een ijzige wind opzetten. En omdat we niet wilden sterven op de top van één of andere berg, liepen we maar snel verder. Eerst naar de waterval (genaaid) en dan weer neerwaarts. Het ‘straaltje’ (volgens Eveline geen waterval, omdat die aan meer criteria dan ‘druppels die naar beneden glijden’ moet voldoen) stortte wel in een 1km diepe kloof naar beneden. Boven was het ijzig koud en daarbovenop begon het ook nog te regenen. Voor het eerst sinds lange tijd voelde (maar niet echt) ik het bevroren pinkje weer. Helemaal ingepakt begonnen we dan aan de afdaling, die was super cool met trapladdertjes enzo. Met lege handen (als in: al het bloed was eruit) ging dat wel moeilijk. We zaten echt middenin de wolken en mist, wel sferig. Maar naarmate we dichter bij het einde kwamen werden we ingehaald door het onweer en zaten we écht middenin de hagelwolk, pijnlijk. En sokken in teva’s: niet waterdicht! En echt hiervoor ben ik niet naar Zuid-Afrika gekomen maar op de terugweg (met het busje) waren de wegen besneeuwd!! Ik heb wel alleen onduidelijk foto’s kunnen nemen, mijn handen waren toegevroren. Thuis konden we weer onder de lekker warme douche, en heb ik Nederland leren hartenjagen.

Zondag deden we al paardrijdend (zowat het engste wat er bestaat) een tocht in de vallei. Mijn benen waren tot op het bot opengeschuurt, niet fijn. En die beesten zijn echt eng en groot. Weet iemand trouwens wat je moet doen als dat zaakje plots als een speer vooruit schiet? Hadden ze er wel bij mogen vertellen. Zat ik daar alle moeite van de wereld te doen om er op te blijven hangen. Maar het was wel héél mooi, zo tussen de bergen. Het was trouwens weer helemaal zomer toen. Daarna gingen we weer naar het intussen vertrouwde nest. Deze week heb ik vier testen (alsof dat nog zin heeft vlak voor de examens), dus ik schuif (voor even) de bermuda weer aan de kant, en slaag de boeken weer open (bah).

Nog een weetje dat ik op de discovery channel meepikte: wisten jullie dat het gewicht van het totale aantal mieren op aarde ongeveer overeenkomt met dat van het totale aantal mensen? (nou zeg, wie had dat gedacht?!)

BAL

Hoi iedereen!! Ik ben net terug van Drakensbergen, maar om hier nog een beetje structuur in te houden breng ik eerst, met een beetje vertraging, verslag uit van het ingenieursdiner van vorige week. Dat bal was echt een film. Nadat ik in een cocktailjurk van Eveline gesprongen was en Syl mijn haar en make-up gedaan had (net echt), werd ik opgehaald door mijn “date” die het grootste muurbloempje op aarde bleek te zijn, met de etiquette van een oerconservatief 19e eeuws Vlaams gezin. Achterhaald, met andere woorden, maar ik kon er nog mee lachen (toen nog wel). Het bal zelf was überchic, geen chocoladefonteinen, maar het kwam wel in de buurt! Ik voelde me net Belle en het Beest op Assepoesters’ bal. Ik kon wel uren staren naar al die prinsessenjurken (ik was een beetje under-dressed, maar het kon er nog mee door). Echt zo’n Amerikaanse prom, maar dan in’t chic. Naarmate de avond vorderde moest ik echter opletten dat ik mijn (ongebruikt) vlijmscherp vleesmes niet perongelijk in de borstkast van mijn date liet glijden; of ook wel “hoe laag kan je zelfvertrouwen zijn?!”. Na anderhalf uur geween over zijn onbestaande sociale leven (je kán er iets aan doen), kon ik nog net een gil onderdrukken toen ie me plots, met zekere opdringerigheid, ten dans vroeg. Na een hele reeks uitvluchten, de een al beter dan de andere, moest ik het onderspit delven en werd ik gedwongen om (gedurende een volledig nummer!) mijzelf belachelijk te maken op de dansvloer. Door de grond gaan. De traditionele dans, sokkie (die ik eerder al eens beschreef geloof ik), was me net iets te veel fysiek contact, dus heb ik hem mij meteen daarna maar weer naar huis laten brengen. Hij bood nog aan om me te leren dansen in Impala, de club waar sokkie wordt gedanst, maar ik zei dat ik dat net iets te publiek vond om het te leren en dat ik eerst wel wat zou oefenen op m’n kamer (vond ik van mezelf wel een mooi verpakte hint...). Je gelooft het niet: zei die doodleuk dat dat geen probleem was en dat WE wel eerst op MIJN kamer konden oefenen!! Serieus, gelukkig was het donker want die opmerking trok ik echt niet meer, ik ging helemaal dubbel.

Ach ja, al bij al was het nog wel een geslaagde avond. De boel was zo surrealistisch dat ik er nog wel van kon genieten. En er zaten ook nog wel genoeg leuke en interessante mensen bij ons aan tafel (waaronder één van de top drie ingenieur-chemie studenten van Zuid-Afrika) die mijn avond nog wat konden opleuken. Ik nam ook nog foto’s, maar die zijn allemaal mislukt omdat het er te donker was. Ik heb wel nog een leuk exemplaar van mijn jurkje. Dat was toen ik alweer terug was: weg met het debiele opgestoken haar :)

Een vleugje Koninginnedag

Over Panorama's en Party's

Na mijn tussenexamens (allemaal goed verlopen trouwens) werd ik getrakteerd op een weekendje Mpumalanga door Sylvana, mijn sportbuddy. We hebben ook een college samen. Alweer een leuke trip. Mpumalanga is ongeveer 750km van Potch, in het noordoosten van Zuid Afrika, tegen het Krugerpark. We vertrokken vrijdagochtend om 6u(!). Ik was er niet helemaal bij want de avond daarvoor hadden we koninginneavond/ afscheidsfeestje van Heike en Juliëtte, die zijn nu al weer weg (dat zijn ook nog grappige foto’s, maar da’s voor later). Ik vond mijzelf trouwens de beste Hollander van iedereen (qua verkleding)!
Vrijdag dus heel de dag auto’en. In de middag kwamen we aan bij de vrienden van Sylvana in Mpumalanga waar we zouden logeren. In de namiddag hebben we wat uitgerust en rondgekeken in het stadje. Zaterdag deden we dé Panoramaroute. Super mooie uitzichten. Veel natuur, panoramalandschappen etc. Het allercoolste vond ik de potholes, kolkgaten die doorheen de jaren door water zijn uitgesleten!

Dit weekend wordt er eentje van 100% school. Ik wordt letterlijk begraven onder de projecten. Volgend weekend gaan we naar Drakensbergen (alweer twee dagen sog'en (= Studie Ontwijkend Gedrag: we vertrekken donderdagochtend)), dus moet ik nu een beetje vooruit werken. En dan zijn er nog de opkomende examens… aiai. Maar ne mens moet zijn prioriteiten stellen eh.

Vanavond ga ik naar het diner/bal van de ingenieurs. Er was een jongen wiens date gecanceld heeft, en Sylvana vond het wel gepast om mij als invaller op te geven. Ik vind ‘t echt geweldig, naar ’t schijnt is het poepchic (ik heb iets opgevangen over chocoladefonteinen!). Ik zal wel gewoon de freak spelen die heel de tijd foto’s neemt. Uiteraard heb ik niets gepast om te dragen. Daar moet ‘k nog iets op verzinnen. En straks komt Syl ‘mijn haar en make-up’ doen, aargh. Er zijn speldjes en haarclips bij betrokken. Ik háát opgestoken haar. Ik probeer er wel een stokje voor te steken om daar niet hélemaal als taart bij te lopen. Ik post zo snel mogelijk beeldmateriaal van dit verkleedpartijtje!

Kus

Ps: mijn examens eindigen 8 juni, maar daarna moet ik ook nog een examenproject inleveren, en dan is het VAKANTIE!! (voor de verandering). Heb ik trouwens al laten vallen dat ik misschien ga meewerken aan een ontwikkelingsproject in Malawi daarna? Hopelijk gaat dat door. En een ander meisje uit mijn les nodigde me gisteren uit om mee met haar naar Tanzania (haar ouders wonen daar) en Zanzibar te gaan! Hoe cool? Hopelijk kan ik dat er ook nog ergens tussenglijden. Ik weet niet of ik nog wel weer terug naar België kom … :)

Never stop exploring

Mpumalanga

De ontknoping

De volgende dag zijn we met de trein doorgereisd naar Stellenbosch, een heel gezellig en romantisch wijnstadje. Er staan allemaal verblindend witte huizen, dikke grote eiken in de lanen en een gezellige botanische tuin. Ik kon dus kiezen tussen de universiteit van Potch en Stellenbosch, en hoewel ik er geen spijt van heb, was het toch even op de tanden bijten toen we hier doorliepen. De dag daarna hebben we de trein (weeral, gaat goed!) naar Simonstown genomen. Dat is richting cape point, het opper zuiden. Een super mooi tochtje langs de kust met hemelwitte Bounty-stranden. Eerst gingen we naar Boulders Beach, een reservaat voor Afrikaanse pinguïns, super schattig. Die beesten zijn echt grappig. Er hing wel een visgeurtje. Daar ontmoette we een koppel uit Kontich, beide onderwijzers in het Sint-Ritacollege (iemand?). De wereld is klein. Zij gaven ons voor de rest van de dag een lift naar Cape point en Kaap de Goede Hoop. Heel gezellig, aan het einde van de dag voelde we ons half geadopteerd toen we aan nog meer Antwerpenaars (!) op Cape Point werden geïntroduceerd als ‘de dochters’. Op Cape Point maakten we echt een vette rotswandeling over de klif tot op het meest zuidelijke puntje, onbetaalbaar gevoel. Toen we weer terugreden werd de weg versperd door een troep vogelstruis’en (op z’n Afrikaans). Grappig, in hun aanwezigheid komt het Trias (dinotijdperk) weer helemaal tot leven.

Vanaf de dag daarna waren we weer met z’n drieën. Eveline, één van de andere roomies, vergezelde ons vanaf die dag. De resterende dagen in Kaapstad waren er een paar van kuieren, winkelen en museumen. De laatste dag hebben we nog een strandje gedaan waar Kim mij uiteindelijk overhaalde (ik zal het nooit vergeten) om mijzelf in de Atlantische Oceaan te werpen “want dat heb je nog nooit gedaan op het zuidelijk halfrond” (So…?). Aargh, echt waar, mijn voeten er in en ik kreeg een acute vein-freeze. Na een korte maar krachtige suicide-poging (tot aan de hals) wist ik niet hoe snel ik weer het water uit kon komen. Gelukkig waren de lucht en het strand lekker warm zodat ik weer kon ontdooien. Zaterdag keerden we dan, met pijn in het hart, weer naar huis. Gelukkig regende het, wat het leed een beetje verzachte. Op naar de examens! Maar in een ooghoek zie ik het volgende tripje al weer lonken…

Best of both worlds

Als echte youngstars beklommen we met goede moed op ‘Kaapstad dag 1’ al meteen de Tafelberg. Echt maf, die ligt in het midden van een dikke stad. Maar suuper mooi om te zien. De beklimming zelf hadden we wel wat onderschat. Wat een klucht. Die berg is rotstijl, voor elke stap moest je je voet 80 cm opheffen om het volgende rotsblok te trotseren. Geen probleem voor de eerste 200 meter, maar na anderhalf uur begint de kabelbaan er toch steeds aanlokkelijker uit te zien. En dan nog die snoeizon, het leek wel alsof die achter de smelt-temperatuur van mensen probeerde te komen, aargh. Detail: de afgelopen maand hebben al vier mensen het leven gelaten bij diezelfde klim. De windstoten waren inderdaad best wel gevaarlijk. Een paar flauwtes later hebben we dan toch de top bereikt! Dat was wel heel cool. Een super vet uitzicht uiteraard over heel Kaapstad, Robbeneiland, de Leeuw en de 12 apostelen. Maar wind, en koud, niet normaal! Extreem contrast met de flank van de berg. We zijn, zoals het moet, ook weer naar beneden gelopen, dat ging al beter. De Tafelberg was dat paar Chuck Taylors die ik er op heb kapot gelopen meer dan waard! Beneden hebben we up-town een beetje verkend. Op de foto staan mijn initialen, vereeuwigd aan de voet van de Tafelberg!

Volgende dag, volgend avontuur: op de publieke trein. Hoewel ook deze wordt afgeraden, viel die best goed mee (zolang het licht is uiteraard), en belachelijk goedkoop. Er was wel een enge kerel die voor heibel aan het zorgen was door met een keukenmes in de trein te zwaaien (sommige mensen zijn echt gek). Maar volgens Kim werd hij gepest door de conducteurs (echt, dit zou je zelf niet kunnen verzinnen). De bestemming van ons uitje was SomersetWest, een wijngaard-gehuchtje tussen de bergen waar we naar een festival gingen (Cokezero-fest). Echt suuuper vet. Op de foto’s is een stukje van het podium te zien en dan op de achtergrond de bergen, te mooi voor woorden. Daar gewoon zijn was al oppercool, en dan nog live onder andere Oasis, Snow Patrol en Panic at the Disco was helemaal top. Er was een lekker relaxe festivalsfeer, zo’n beetje mini-Dour, een dik geslaagde dag. We sliepen ook in een super mooie B&B waar we de suite kregen haha, superchic.

Van de Mossel naar de Kaap

Tsitsikamma National Park, een prachtig stukje natuur op aarde. Die plaats straalt een soort van machtig natuur-gevoel uit (ik weet niet zo goed hoe ‘k dat moet uitleggen). Daar hebben we wandelingen gemaakt in de jungle en langs de kuststrook (nog steeds Indische Oceaan). De kust bestaat er voornamelijk uit rotsen wat een vet effect geeft als de golven daar op inbeuken. Best wel een adventurous dagje. Op de foto’s ben ik ergens mijn voeten aan het intapen want ik had uiteraard alleen maar net te kleine Chuck Taylors bij om op te wandelen aargh. Verder ben ik nog aan het tree hug’e en een kijkje aan het nemen in een gigantisch grote grot zonder einde. Echt een héle mooie dag!

De dag daarna was bijna onze laatste (deze keer echt). Na de rotte bus-ervaring besloten we dat vervoersmiddel zo veel mogelijk te mijden. Lekker alternatief namen we dan maar de mini-taxis naar Mossel Bay. Het zijn een soort van busjes die hoofdzakelijk (of uitsluitend) worden gebruikt door zwarten en volledig worden afgeraden door en voor blanken. Maar alles wordt hier voor blanken afgeraden omdat die niet (kunnen?) verder denken dan hun eigen auto. Wel über cheap! Je zit dan dus volledig cramped met z’n vijftienen (!) in een busje voor acht en je moet wel wachten tot dat ding vol is voor het vertrekt. Na een uur wortel schieten (we gaan er op vooruit) hadden we uiteindelijk het bakje vol gekregen en konden we vetrekken. Ik ken kim zaten samen dus met nog drie anderen op z’n sardientjes op de uiterste achterbank toen plotseling Kim half over mij heen hangt en graait naar de kofferbak. De achterklep van de bus was abrupt opengeflapt (hoezo?) en onze tassen en enige bezittingen werden bijna op de grond geworpen klaar om aan flarden gereten te worden en een dikke kettingbotsing te veroorzaken. Gelukkig heeft Kim een gezonde reflex en stond die achterbank goed vast, anders was ik dit nu niet aan het schrijven.

Soit life goes on en de kofferbak weer dicht, op naar Mossel Bay. Daar hadden we een super mooi hostel , echt romantisch, een beetje art déco stijl. We hebben er maar meteen een strandnamiddagje achtergeplakt.
De volgende dag huurden we surfplanken en materiaal en hebben we onze kunsten weer de vrije loop gelaten op de golven. Het bleef echter bij een poging-tot want de golven waren niet zo goed (steek het anders op de golven). Het water was wel lekker warm. Nadat we ons uit die second skin hadden gemurwmd hebben we dan nog een zwemmetje gepleegd en heel de dag op het strand geluierd, heerlijk vakantiegevoel. ’s Avonds hebben we in DE trein geslapen. Echt zalig, een soort van tot hostel omgetoverde oude trein die op het strand geparkeerd staat. Vet. Alles was er wel kabouterachtig, maar dat kon ik voor een nachtje wel aan. ’s Avonds maakten we nog een strandwandeling en dronken we een illegaal wijntje (alcohol op het strand is verboden, maar dat wisten we toen nog niet). De foto met de palmboom en de zon op het water is wel degelijk het uitzicht vanuit mijn bed in de trein! Ik deed het gordijntje open en hmhm, om te zwijmelen. ’s Ochtends hadden we ontbijt op het strand, op zo’n terras aan de trein die uitkeek over de zee en …. tussen mijn muesli met yoghurt en banaan door zwom er een groep/ school/ roedel (?) dolfijnen in zee!! Geweldig. Deze reis kan gewoon niet meer stuk.

Zondagmiddag namen we de vieze-mensen bus dan maar opnieuw naar Kaapstad. Deze keer viel het eigenlijk wel beter mee, behalve dan dat de buschauffeur dood wou. Geen enkele mens met een visie op de toekomst rijdt op die manier (en zeker niet met passagiers!). Hij had deze keer maar drie uur vertraging trouwens, gelukkig waren we voorbereid (lees koekjes en studiemateriaal bij de hand). Na een tochtje van 6 uur werden we zaterdagavond meteen in het partylife van Kaapstad gedropt.

Vervolg: de Kaap van binnen en buiten

Mon ami, Louis Stupnitsky (deze draag ik op aan ons Ruthje, mijn 'lach je al eens in een deuk' makker)

Er wordt er eentje gemist ...

Deel II

Na surfen --> sandboarden (= snowboarden maar dan op duinen). Echt heel leuk, maar best wel moeilijk. Ik had ook nog nooit gesnowboard dus weet ik veel hoe je je evenwicht moet bewaren op zo’n plank. En ik ben ook zo’n muisje dat bang wordt als het te snel gaat, wat meermaals resulteerde in een vette crash. Dikke aanval op mijn poriën, al dat zand kroop maar waar het (niet) gaan kon… Vooral erg lekker in combinatie met zonnecrème, hm. Jaja, hoedje (of homie pet) af voor al de skaters, naar’t schijnt een beetje gelijkaardig... Iets minder was wel telkens weer die niet zo vormvaste duin beklauteren, een sport op zich. Uiteindelijk wel een coole ervaring.

De volgende bestemming was Knysna (spreek uit: naisna). Hebben we daarvoor verdorie 4 uur moeten wachten op een stomme bus waarvan we niet eens wisten of die wel zou komen opdagen. Het ticket vermeldde alleen ‘no refund’ moest die niet komen opdagen, maar géén telefoonnummer (handig). Ik heb wél een mooie fotoreeks gekiekt van het leuke benzinestation waar we in quarantaine zaten, een volledige observatiestudie ‘een voormiddag op een tankstation’ gedaan en een complete Afrikaanse krant (voor)gelezen (sport sectie included, of toch diagonaal). Bleek die bus uiteindelijk toch écht te bestaan, vreselijk: hij stonk, de mensen in de bus stonken, de buschauffeur stonk en vond het daarbij nog nodig om inappropriate grapjes te maken. Na een avontuur van twee uur potpourri snuiven (die had ik ergens in een hotel meegegraaid, je weet nooit wanneer die dingen je uit ‘de shit’ kunnen helpen), kon ik alleen nog maar met mijn ogen rollen toen de griezel bij wijze van afscheid als volgt nog een gesprek probeerde aan te knopen “you girls don’t like me hu” --> RUN.

Knysna was de bom. Heel leuk stadje met een lagoon, bergen, zon, zee en veel recreatiemogelijkheden. We gingen er kanoën op de Knysna-rivier die uitmondt in zee. Lekker sportief huurden we een fiets en waagden we ons leven in het verkeer dat niet echt fietsvriendelijk is, of überhaupt fietsmogelijkheden biedt. Maar we deden het toch, en met een 500meter gecreëerde autofile achter ons aan bereikte we de kano. Lekker chillen op de rivier in de jungle. Daar zaten echt zotte vogels, darters, die zwemmen (! ) onder water en schuiven soms alleen met dat slangennekje boven. Zo vangen die vissen en dan vliegen ze weer uit het water, grappig.
Ondertussen was het vloed geworden en was er een stevige (tegen- uiteraard) wind komen opzetten. Het waterpeil was echt enorm gestegen en het duurde drie keer zo lang om weer terug te geraken. Wij dachten ‘stroomafwaarts, chill’ niet dus. Ze hadden ons nog gewaarschuwd om bij de terugtocht zeker door die twee rode boeien te varen en alleszins het hoge gras en moeras te vermijden. De twee boeien hebben we nooit gehaald en ik denk heel het moeras gezien. Wat een Sisyphusarbeid, die steen had ik er nog gemakkelijker opgerold. Maar we hebben het gehaald.

Die avond hebben we een auto gehuurd en hebben we ’s avonds ergens in de bossen in een boomhut geslapen! Echt heel leuk, 12 meter boven de grond. Beetje idyllisch en feeëriek, heerlijk. Daar heb ik denk ik de hevigste instant-emotie van onze hele reis (en van mijn leven)gehad: we waren gewoon aan het verpozen in de charmante boomhut toen Kim doodleuk zei ‘he Fien, je moet naast u kijken, daar zit echt een grote spin’. Ik dacht ‘oh nee, dat is er één die bang is van spinnen’, maar echt waar, ik freakte volledig!! Dat ding zat gewoon een meter schuin boven mijn hoofd in de gordijn te bungelen. Groter dan mijn hand, gene zwans! In de zoo van Antwerpen zitten die ook, ACHTER GLAS. Kim was echt chill, heel relax, ‘ik dacht dat die niet echt was’. Aargh. Ja daar ging ik dus niet mee slapen eh. Hebben we daar een reddingsactie uit onze mouw geschud, hilarisch. Ik begon helemaal te trillen als ik er op een meter vandaan stond dus Kim heeft voornamelijk haar trucken bovengetoverd. Na een uurtje dolle pret hebben ‘we’ (hehe claim the fame) hem uiteindelijk buitengeflikkerd. Jaja, stevig.

Coming up next: Tsitsikamma Natural Park-pracht en slapen in een op het strand geparkeerde trein.

De ongelooflijke reis

Ik wou er een mooi foto-tekst geheel van maken, maar die creativiteit werd met dit internet ook weer afgeblokt. Dan maar ‘the good old african way’ (alias ‘zoek het zelf uit’): een ruwe schets van mijn vakantie met de fotoselectie onderaan als rode draad…

De eerste vier dagen heb ik in Pretoria gechilled en als een gek voor school gewerkt. Even twee dikke assignments leven in geblazen en dan in de auto richting Jo’burg. Ik had er ook een interview met een PR-persoon (schoolgerelateerd), wel cool. Kim, mijn reisbuddy, is ook nog anderhalve dag komen genieten in Pretoria (we werden er wel verwend). In Jo’burg sliepen we een dag ergens bij een vriend van een vriend van een vriend in één of andere township, lekker ruraal, maar heel sferig en gastvrij. Met die jongen hadden we nog een dikke politieke discussie (nee, Zuma is NIET de oplossing), wel grappig. S’Morgends vertrokken we dan (om 4uur!!) met nog twee Duitse meisjes van in Potch richting kust. De start van mijn onvergetelijke reis.
De grote oversteek was een 12u (!) lange rit door de woestijn, waar letterlijk niets is, alleen dikke zon, snelheidscontroles (hu?) en af en toe een aapje op de weg. In Port Elisabeth, een ongezellige industriestad, maakten we bij aankomst een nachtstrandwandeling en plantte ik voor het eerst mijn voeten in de (warme) Indische Oceaan (! het begin van een vruchtbare relatie, het klikte wel tussen ons ).

De volgende dag gingen we naar Addo Elephant Park, een soort van Kruger waar héél veel olifanten zitten, en naar ’t schijnt ook de Big Five, maar die hebben we niet allemaal gezien (alleen de buffel eigenlijk en de olifant uiteraard). En nog heel veel andere beestjes en beesten. Het was echt een super mooie dag, geweldig om in de natuur te rollen en ‘wilde’ beesten te spotten. En als kers op de taart heb ik ’s avonds al mijn foto’s van die dag gewist, of hoe stom kan je zijn? En ik had net als anti-foto-maker zo mijn best gedaan, om te rotten. Maar Kim en Alex en Hanne hebben er nog wel genoeg om heel de wild-park-dag opnieuw te reconstrueren. ’s Avonds gingen we dan uit eten met een Egyptenaar, een Israëli en een Jordaniër (de Israëli kennen we uit Potch). En we gingen ook nog clubben in PE, wel een hippe bar maar met vrouw-onterend videomateriaal op de plasma’s, afknapper.

De volgende dag splitse ons kwartet zich op in mij en Kim (richting zuiden) en Alex en Hanna (noordwaarts). Door een über slechte planning van mij en Kim zaten we vast in het niets-te-bieden PE en betaalden we ons blauw (Rand-perspectief) aan een taxi naar onze volgende bestemming: Jeffrey’s Bay (J-Bay voor de surfchicks). Hét surfparadijs na Hawaï. Daar zwommen we voor het eerst in de Indische Oceaan (!), vette golven!! En lagen we ’s avonds op het strand met een wijntje terwijl we filosofische gesprekken voerden over het leven en het heelal (jaja).
Dan gingen we surfen! Super vet. Had ik nog nooit gedaan, maar vlotte best voor mijn eerste keer (ik kon toch al rechtstaan hehe). We kregen les van een kerel (zo’n gladde surfgod) die als enige ooit is aangevallen door twee haaien tegelijk terwijl dat gefilmd werd (de schrik zat er goed in, bij Kim, niet bij mij uiteraard, ik ben niet bang van haaien). Daarna lagen we voor de rest van de dag uitgeput als twee gestrande meeuwen op het strand, wel lekker. ’s Avonds maakten we wandelingen op het strand en gingen we andere surfers (onze rolmodellen) uitchecken.

Lees volgende keer meer over hoe ik hernieuwd respect kweekte voor skaters, wat vier uur wachten op een kl*te bus met een mens doet en hoe geen rekening houden met getijden wel al eens kan mis lopen. Wordt vervolgd…

De Rode Draad