Voor de mama van Kim

Want Kim is een beetje nalatig en zet niets op haar site (maar verwijst wel iedereen door naar de mijne ;) - ), dus daarom een update van Kim op de fiets!

Voor maman

Op mijn kamer

Hoi luitjes!

Een kleine update van een niet zo interessante week. Ik ben hier ondertussen een beetje aan het wegkwijnen in Potch. De laatste testen zijn voorbij, er is nog een opdracht under construction en dan kunnen de examens beginnen (van 4 tot 11 juni). Nog 25 keer slapen en ik trek de deur achter mij dicht!

Het plan is om op 20 juni te vertrekken naar Malawi. Ik zou er graag voor tien dagen werken/ reizen en dan de grens naar Tanzania oversteken, maar ik weet nog niet of dat wel gaat lukken. De vliegtickets van Tanzania naar Zuid-Afrika zijn reuze duur, dus ik moet voor mezelf nog even uitmaken wat ik er voor over heb.

Voor de rest is het hier zowat aan het leeglopen. Vanavond is er een afscheidsfeestje van 2 Nederlandse meisjes. En morgen gaan we weer naar Pilanesberg (het game reserve, beestjes spotten). Het is iets van de rechtenfaculteit, maar ze konden mij er ook wel tussenschuiven.

Ik ben intussen al een eeuwigheid weg, daarom een update foto van een zero-interessant moment op mijn kamer. Ik mis jullie!

KUS, plien

DRAKENS(bergen zijn leuk)

In één zin samengevat was dit weekend er eentje van de vier seizoenen. Ze zaten er allemaal in. Op vrijdagochtend pikte ik nog snel mijn acht uur klas mee, waarna we in de auto sprongen richting Drakensbergen. We zijn naar het noorden van de bergketen gegaan, zo’n 5 uur rijden. Het gebied waar we logeerden heet “het amfitheater”, een kring van bergen rond een vallei. De wegen zijn hier echt in opper slechte staat, waardoor we niet snel vooruit geraakten. Er zitten enorme gaten (levensgevaarlijk) in de weg, en in plaats van die te repareren zetten ze er een bord “opgelet gaten” naast, een beetje dubieus. Het noodlot sloeg toe: 10km voor onze bestemming was een vrachtwagen omgeslagen zodat de weg versperd was. 20km daarvoor werden we al tegengehouden, maar na een korte chat met de politieagent mochten we doorrijden om “een kijkje te gaan nemen” (Afrika…). We kwamen dan bij het ongeluk waar we konden zien hoe ze de gekantelde vrachtwagen weer rechttrokken en afvoerden. Cool. Tenslotte kwamen we aan in onze lodge in de provincie Kwazulu-natal. We sliepen er in deze tot kamers omgevormde silo’s. Gezellig. ’s Nachts was het echt pikdonker met een hemel die bedekt was met een klamboe van sterren, superchique. Je kon ook de melkweg heel goed zien, zo’n sluier door de nacht. Er zijn een paar dingen waar ik echt uren kan naar staren: bergen, sterren en de zee (maar die was er niet). Die avond was er ook een hele mooie zonsondergang.

Vrijdag gingen we naar Lesotho, één van de twee enclaves in Zuid-Afrika. Wel speciaal, in een land ‘over de grens gaan’ maar toch niet echt uit het land zijn. Lesotho betekent in het Besotho “kingdom in the sky” of “mountain kingdom”. Het is het hoogst gelegen land ter wereld. Maar ook wel het derde armste land ter wereld.
We deden er een hele mooie toer. Eerst gingen we naar een schooltje, super schattig al die kindjes. We maakten ook een wandeling naar een rots waar rotsschilderingen waren, we bezochten een traditionele healer en we dronken vreselijk smerig zelfgemaakt bier. Na de traditionele maaltijd gingen we weer terug. Op de weg zaten allemaal dikke bavianen, grappig.

Zaterdag vond ik dan de coolste dag. We deden een hike naar de tweede hoogste waterval ter wereld (of ook wel het tweede grootste pisstraaltje ter wereld, wat een tegenvaller), maar de tocht zelf was wel echt vet. En de uitzichten… ! We beklommen de piek Sentinel (3165m), een stevige klim. Maar ’t was wel salonklimmen, we begonnen al op 2500m. Maar toch nog heel leuk. Na die grap met de all stars was ik deze keer beter voorbereid. Niet zo flatterend maar wel lekker comfortabel kroop ik in waardige zweden-stijl (knipoog naar Lander) met m’n sokken in mijn teva’s. ’s Ochtends was het bewolkt, maar in de dag werd het lekker zonnig. Tot we de top bereikten. Kwam er plots een dik onweer en een ijzige wind opzetten. En omdat we niet wilden sterven op de top van één of andere berg, liepen we maar snel verder. Eerst naar de waterval (genaaid) en dan weer neerwaarts. Het ‘straaltje’ (volgens Eveline geen waterval, omdat die aan meer criteria dan ‘druppels die naar beneden glijden’ moet voldoen) stortte wel in een 1km diepe kloof naar beneden. Boven was het ijzig koud en daarbovenop begon het ook nog te regenen. Voor het eerst sinds lange tijd voelde (maar niet echt) ik het bevroren pinkje weer. Helemaal ingepakt begonnen we dan aan de afdaling, die was super cool met trapladdertjes enzo. Met lege handen (als in: al het bloed was eruit) ging dat wel moeilijk. We zaten echt middenin de wolken en mist, wel sferig. Maar naarmate we dichter bij het einde kwamen werden we ingehaald door het onweer en zaten we écht middenin de hagelwolk, pijnlijk. En sokken in teva’s: niet waterdicht! En echt hiervoor ben ik niet naar Zuid-Afrika gekomen maar op de terugweg (met het busje) waren de wegen besneeuwd!! Ik heb wel alleen onduidelijk foto’s kunnen nemen, mijn handen waren toegevroren. Thuis konden we weer onder de lekker warme douche, en heb ik Nederland leren hartenjagen.

Zondag deden we al paardrijdend (zowat het engste wat er bestaat) een tocht in de vallei. Mijn benen waren tot op het bot opengeschuurt, niet fijn. En die beesten zijn echt eng en groot. Weet iemand trouwens wat je moet doen als dat zaakje plots als een speer vooruit schiet? Hadden ze er wel bij mogen vertellen. Zat ik daar alle moeite van de wereld te doen om er op te blijven hangen. Maar het was wel héél mooi, zo tussen de bergen. Het was trouwens weer helemaal zomer toen. Daarna gingen we weer naar het intussen vertrouwde nest. Deze week heb ik vier testen (alsof dat nog zin heeft vlak voor de examens), dus ik schuif (voor even) de bermuda weer aan de kant, en slaag de boeken weer open (bah).

Nog een weetje dat ik op de discovery channel meepikte: wisten jullie dat het gewicht van het totale aantal mieren op aarde ongeveer overeenkomt met dat van het totale aantal mensen? (nou zeg, wie had dat gedacht?!)

BAL

Hoi iedereen!! Ik ben net terug van Drakensbergen, maar om hier nog een beetje structuur in te houden breng ik eerst, met een beetje vertraging, verslag uit van het ingenieursdiner van vorige week. Dat bal was echt een film. Nadat ik in een cocktailjurk van Eveline gesprongen was en Syl mijn haar en make-up gedaan had (net echt), werd ik opgehaald door mijn “date” die het grootste muurbloempje op aarde bleek te zijn, met de etiquette van een oerconservatief 19e eeuws Vlaams gezin. Achterhaald, met andere woorden, maar ik kon er nog mee lachen (toen nog wel). Het bal zelf was überchic, geen chocoladefonteinen, maar het kwam wel in de buurt! Ik voelde me net Belle en het Beest op Assepoesters’ bal. Ik kon wel uren staren naar al die prinsessenjurken (ik was een beetje under-dressed, maar het kon er nog mee door). Echt zo’n Amerikaanse prom, maar dan in’t chic. Naarmate de avond vorderde moest ik echter opletten dat ik mijn (ongebruikt) vlijmscherp vleesmes niet perongelijk in de borstkast van mijn date liet glijden; of ook wel “hoe laag kan je zelfvertrouwen zijn?!”. Na anderhalf uur geween over zijn onbestaande sociale leven (je kán er iets aan doen), kon ik nog net een gil onderdrukken toen ie me plots, met zekere opdringerigheid, ten dans vroeg. Na een hele reeks uitvluchten, de een al beter dan de andere, moest ik het onderspit delven en werd ik gedwongen om (gedurende een volledig nummer!) mijzelf belachelijk te maken op de dansvloer. Door de grond gaan. De traditionele dans, sokkie (die ik eerder al eens beschreef geloof ik), was me net iets te veel fysiek contact, dus heb ik hem mij meteen daarna maar weer naar huis laten brengen. Hij bood nog aan om me te leren dansen in Impala, de club waar sokkie wordt gedanst, maar ik zei dat ik dat net iets te publiek vond om het te leren en dat ik eerst wel wat zou oefenen op m’n kamer (vond ik van mezelf wel een mooi verpakte hint...). Je gelooft het niet: zei die doodleuk dat dat geen probleem was en dat WE wel eerst op MIJN kamer konden oefenen!! Serieus, gelukkig was het donker want die opmerking trok ik echt niet meer, ik ging helemaal dubbel.

Ach ja, al bij al was het nog wel een geslaagde avond. De boel was zo surrealistisch dat ik er nog wel van kon genieten. En er zaten ook nog wel genoeg leuke en interessante mensen bij ons aan tafel (waaronder één van de top drie ingenieur-chemie studenten van Zuid-Afrika) die mijn avond nog wat konden opleuken. Ik nam ook nog foto’s, maar die zijn allemaal mislukt omdat het er te donker was. Ik heb wel nog een leuk exemplaar van mijn jurkje. Dat was toen ik alweer terug was: weg met het debiele opgestoken haar :)

Een vleugje Koninginnedag

Over Panorama's en Party's

Na mijn tussenexamens (allemaal goed verlopen trouwens) werd ik getrakteerd op een weekendje Mpumalanga door Sylvana, mijn sportbuddy. We hebben ook een college samen. Alweer een leuke trip. Mpumalanga is ongeveer 750km van Potch, in het noordoosten van Zuid Afrika, tegen het Krugerpark. We vertrokken vrijdagochtend om 6u(!). Ik was er niet helemaal bij want de avond daarvoor hadden we koninginneavond/ afscheidsfeestje van Heike en Juliëtte, die zijn nu al weer weg (dat zijn ook nog grappige foto’s, maar da’s voor later). Ik vond mijzelf trouwens de beste Hollander van iedereen (qua verkleding)!
Vrijdag dus heel de dag auto’en. In de middag kwamen we aan bij de vrienden van Sylvana in Mpumalanga waar we zouden logeren. In de namiddag hebben we wat uitgerust en rondgekeken in het stadje. Zaterdag deden we dé Panoramaroute. Super mooie uitzichten. Veel natuur, panoramalandschappen etc. Het allercoolste vond ik de potholes, kolkgaten die doorheen de jaren door water zijn uitgesleten!

Dit weekend wordt er eentje van 100% school. Ik wordt letterlijk begraven onder de projecten. Volgend weekend gaan we naar Drakensbergen (alweer twee dagen sog'en (= Studie Ontwijkend Gedrag: we vertrekken donderdagochtend)), dus moet ik nu een beetje vooruit werken. En dan zijn er nog de opkomende examens… aiai. Maar ne mens moet zijn prioriteiten stellen eh.

Vanavond ga ik naar het diner/bal van de ingenieurs. Er was een jongen wiens date gecanceld heeft, en Sylvana vond het wel gepast om mij als invaller op te geven. Ik vind ‘t echt geweldig, naar ’t schijnt is het poepchic (ik heb iets opgevangen over chocoladefonteinen!). Ik zal wel gewoon de freak spelen die heel de tijd foto’s neemt. Uiteraard heb ik niets gepast om te dragen. Daar moet ‘k nog iets op verzinnen. En straks komt Syl ‘mijn haar en make-up’ doen, aargh. Er zijn speldjes en haarclips bij betrokken. Ik háát opgestoken haar. Ik probeer er wel een stokje voor te steken om daar niet hélemaal als taart bij te lopen. Ik post zo snel mogelijk beeldmateriaal van dit verkleedpartijtje!

Kus

Ps: mijn examens eindigen 8 juni, maar daarna moet ik ook nog een examenproject inleveren, en dan is het VAKANTIE!! (voor de verandering). Heb ik trouwens al laten vallen dat ik misschien ga meewerken aan een ontwikkelingsproject in Malawi daarna? Hopelijk gaat dat door. En een ander meisje uit mijn les nodigde me gisteren uit om mee met haar naar Tanzania (haar ouders wonen daar) en Zanzibar te gaan! Hoe cool? Hopelijk kan ik dat er ook nog ergens tussenglijden. Ik weet niet of ik nog wel weer terug naar België kom … :)

Never stop exploring

Mpumalanga

De ontknoping

De volgende dag zijn we met de trein doorgereisd naar Stellenbosch, een heel gezellig en romantisch wijnstadje. Er staan allemaal verblindend witte huizen, dikke grote eiken in de lanen en een gezellige botanische tuin. Ik kon dus kiezen tussen de universiteit van Potch en Stellenbosch, en hoewel ik er geen spijt van heb, was het toch even op de tanden bijten toen we hier doorliepen. De dag daarna hebben we de trein (weeral, gaat goed!) naar Simonstown genomen. Dat is richting cape point, het opper zuiden. Een super mooi tochtje langs de kust met hemelwitte Bounty-stranden. Eerst gingen we naar Boulders Beach, een reservaat voor Afrikaanse pinguïns, super schattig. Die beesten zijn echt grappig. Er hing wel een visgeurtje. Daar ontmoette we een koppel uit Kontich, beide onderwijzers in het Sint-Ritacollege (iemand?). De wereld is klein. Zij gaven ons voor de rest van de dag een lift naar Cape point en Kaap de Goede Hoop. Heel gezellig, aan het einde van de dag voelde we ons half geadopteerd toen we aan nog meer Antwerpenaars (!) op Cape Point werden geïntroduceerd als ‘de dochters’. Op Cape Point maakten we echt een vette rotswandeling over de klif tot op het meest zuidelijke puntje, onbetaalbaar gevoel. Toen we weer terugreden werd de weg versperd door een troep vogelstruis’en (op z’n Afrikaans). Grappig, in hun aanwezigheid komt het Trias (dinotijdperk) weer helemaal tot leven.

Vanaf de dag daarna waren we weer met z’n drieën. Eveline, één van de andere roomies, vergezelde ons vanaf die dag. De resterende dagen in Kaapstad waren er een paar van kuieren, winkelen en museumen. De laatste dag hebben we nog een strandje gedaan waar Kim mij uiteindelijk overhaalde (ik zal het nooit vergeten) om mijzelf in de Atlantische Oceaan te werpen “want dat heb je nog nooit gedaan op het zuidelijk halfrond” (So…?). Aargh, echt waar, mijn voeten er in en ik kreeg een acute vein-freeze. Na een korte maar krachtige suicide-poging (tot aan de hals) wist ik niet hoe snel ik weer het water uit kon komen. Gelukkig waren de lucht en het strand lekker warm zodat ik weer kon ontdooien. Zaterdag keerden we dan, met pijn in het hart, weer naar huis. Gelukkig regende het, wat het leed een beetje verzachte. Op naar de examens! Maar in een ooghoek zie ik het volgende tripje al weer lonken…