Best of both worlds

Als echte youngstars beklommen we met goede moed op ‘Kaapstad dag 1’ al meteen de Tafelberg. Echt maf, die ligt in het midden van een dikke stad. Maar suuper mooi om te zien. De beklimming zelf hadden we wel wat onderschat. Wat een klucht. Die berg is rotstijl, voor elke stap moest je je voet 80 cm opheffen om het volgende rotsblok te trotseren. Geen probleem voor de eerste 200 meter, maar na anderhalf uur begint de kabelbaan er toch steeds aanlokkelijker uit te zien. En dan nog die snoeizon, het leek wel alsof die achter de smelt-temperatuur van mensen probeerde te komen, aargh. Detail: de afgelopen maand hebben al vier mensen het leven gelaten bij diezelfde klim. De windstoten waren inderdaad best wel gevaarlijk. Een paar flauwtes later hebben we dan toch de top bereikt! Dat was wel heel cool. Een super vet uitzicht uiteraard over heel Kaapstad, Robbeneiland, de Leeuw en de 12 apostelen. Maar wind, en koud, niet normaal! Extreem contrast met de flank van de berg. We zijn, zoals het moet, ook weer naar beneden gelopen, dat ging al beter. De Tafelberg was dat paar Chuck Taylors die ik er op heb kapot gelopen meer dan waard! Beneden hebben we up-town een beetje verkend. Op de foto staan mijn initialen, vereeuwigd aan de voet van de Tafelberg!

Volgende dag, volgend avontuur: op de publieke trein. Hoewel ook deze wordt afgeraden, viel die best goed mee (zolang het licht is uiteraard), en belachelijk goedkoop. Er was wel een enge kerel die voor heibel aan het zorgen was door met een keukenmes in de trein te zwaaien (sommige mensen zijn echt gek). Maar volgens Kim werd hij gepest door de conducteurs (echt, dit zou je zelf niet kunnen verzinnen). De bestemming van ons uitje was SomersetWest, een wijngaard-gehuchtje tussen de bergen waar we naar een festival gingen (Cokezero-fest). Echt suuuper vet. Op de foto’s is een stukje van het podium te zien en dan op de achtergrond de bergen, te mooi voor woorden. Daar gewoon zijn was al oppercool, en dan nog live onder andere Oasis, Snow Patrol en Panic at the Disco was helemaal top. Er was een lekker relaxe festivalsfeer, zo’n beetje mini-Dour, een dik geslaagde dag. We sliepen ook in een super mooie B&B waar we de suite kregen haha, superchic.

Van de Mossel naar de Kaap

Tsitsikamma National Park, een prachtig stukje natuur op aarde. Die plaats straalt een soort van machtig natuur-gevoel uit (ik weet niet zo goed hoe ‘k dat moet uitleggen). Daar hebben we wandelingen gemaakt in de jungle en langs de kuststrook (nog steeds Indische Oceaan). De kust bestaat er voornamelijk uit rotsen wat een vet effect geeft als de golven daar op inbeuken. Best wel een adventurous dagje. Op de foto’s ben ik ergens mijn voeten aan het intapen want ik had uiteraard alleen maar net te kleine Chuck Taylors bij om op te wandelen aargh. Verder ben ik nog aan het tree hug’e en een kijkje aan het nemen in een gigantisch grote grot zonder einde. Echt een héle mooie dag!

De dag daarna was bijna onze laatste (deze keer echt). Na de rotte bus-ervaring besloten we dat vervoersmiddel zo veel mogelijk te mijden. Lekker alternatief namen we dan maar de mini-taxis naar Mossel Bay. Het zijn een soort van busjes die hoofdzakelijk (of uitsluitend) worden gebruikt door zwarten en volledig worden afgeraden door en voor blanken. Maar alles wordt hier voor blanken afgeraden omdat die niet (kunnen?) verder denken dan hun eigen auto. Wel über cheap! Je zit dan dus volledig cramped met z’n vijftienen (!) in een busje voor acht en je moet wel wachten tot dat ding vol is voor het vertrekt. Na een uur wortel schieten (we gaan er op vooruit) hadden we uiteindelijk het bakje vol gekregen en konden we vetrekken. Ik ken kim zaten samen dus met nog drie anderen op z’n sardientjes op de uiterste achterbank toen plotseling Kim half over mij heen hangt en graait naar de kofferbak. De achterklep van de bus was abrupt opengeflapt (hoezo?) en onze tassen en enige bezittingen werden bijna op de grond geworpen klaar om aan flarden gereten te worden en een dikke kettingbotsing te veroorzaken. Gelukkig heeft Kim een gezonde reflex en stond die achterbank goed vast, anders was ik dit nu niet aan het schrijven.

Soit life goes on en de kofferbak weer dicht, op naar Mossel Bay. Daar hadden we een super mooi hostel , echt romantisch, een beetje art déco stijl. We hebben er maar meteen een strandnamiddagje achtergeplakt.
De volgende dag huurden we surfplanken en materiaal en hebben we onze kunsten weer de vrije loop gelaten op de golven. Het bleef echter bij een poging-tot want de golven waren niet zo goed (steek het anders op de golven). Het water was wel lekker warm. Nadat we ons uit die second skin hadden gemurwmd hebben we dan nog een zwemmetje gepleegd en heel de dag op het strand geluierd, heerlijk vakantiegevoel. ’s Avonds hebben we in DE trein geslapen. Echt zalig, een soort van tot hostel omgetoverde oude trein die op het strand geparkeerd staat. Vet. Alles was er wel kabouterachtig, maar dat kon ik voor een nachtje wel aan. ’s Avonds maakten we nog een strandwandeling en dronken we een illegaal wijntje (alcohol op het strand is verboden, maar dat wisten we toen nog niet). De foto met de palmboom en de zon op het water is wel degelijk het uitzicht vanuit mijn bed in de trein! Ik deed het gordijntje open en hmhm, om te zwijmelen. ’s Ochtends hadden we ontbijt op het strand, op zo’n terras aan de trein die uitkeek over de zee en …. tussen mijn muesli met yoghurt en banaan door zwom er een groep/ school/ roedel (?) dolfijnen in zee!! Geweldig. Deze reis kan gewoon niet meer stuk.

Zondagmiddag namen we de vieze-mensen bus dan maar opnieuw naar Kaapstad. Deze keer viel het eigenlijk wel beter mee, behalve dan dat de buschauffeur dood wou. Geen enkele mens met een visie op de toekomst rijdt op die manier (en zeker niet met passagiers!). Hij had deze keer maar drie uur vertraging trouwens, gelukkig waren we voorbereid (lees koekjes en studiemateriaal bij de hand). Na een tochtje van 6 uur werden we zaterdagavond meteen in het partylife van Kaapstad gedropt.

Vervolg: de Kaap van binnen en buiten

Mon ami, Louis Stupnitsky (deze draag ik op aan ons Ruthje, mijn 'lach je al eens in een deuk' makker)

Er wordt er eentje gemist ...

Deel II

Na surfen --> sandboarden (= snowboarden maar dan op duinen). Echt heel leuk, maar best wel moeilijk. Ik had ook nog nooit gesnowboard dus weet ik veel hoe je je evenwicht moet bewaren op zo’n plank. En ik ben ook zo’n muisje dat bang wordt als het te snel gaat, wat meermaals resulteerde in een vette crash. Dikke aanval op mijn poriën, al dat zand kroop maar waar het (niet) gaan kon… Vooral erg lekker in combinatie met zonnecrème, hm. Jaja, hoedje (of homie pet) af voor al de skaters, naar’t schijnt een beetje gelijkaardig... Iets minder was wel telkens weer die niet zo vormvaste duin beklauteren, een sport op zich. Uiteindelijk wel een coole ervaring.

De volgende bestemming was Knysna (spreek uit: naisna). Hebben we daarvoor verdorie 4 uur moeten wachten op een stomme bus waarvan we niet eens wisten of die wel zou komen opdagen. Het ticket vermeldde alleen ‘no refund’ moest die niet komen opdagen, maar géén telefoonnummer (handig). Ik heb wél een mooie fotoreeks gekiekt van het leuke benzinestation waar we in quarantaine zaten, een volledige observatiestudie ‘een voormiddag op een tankstation’ gedaan en een complete Afrikaanse krant (voor)gelezen (sport sectie included, of toch diagonaal). Bleek die bus uiteindelijk toch écht te bestaan, vreselijk: hij stonk, de mensen in de bus stonken, de buschauffeur stonk en vond het daarbij nog nodig om inappropriate grapjes te maken. Na een avontuur van twee uur potpourri snuiven (die had ik ergens in een hotel meegegraaid, je weet nooit wanneer die dingen je uit ‘de shit’ kunnen helpen), kon ik alleen nog maar met mijn ogen rollen toen de griezel bij wijze van afscheid als volgt nog een gesprek probeerde aan te knopen “you girls don’t like me hu” --> RUN.

Knysna was de bom. Heel leuk stadje met een lagoon, bergen, zon, zee en veel recreatiemogelijkheden. We gingen er kanoën op de Knysna-rivier die uitmondt in zee. Lekker sportief huurden we een fiets en waagden we ons leven in het verkeer dat niet echt fietsvriendelijk is, of überhaupt fietsmogelijkheden biedt. Maar we deden het toch, en met een 500meter gecreëerde autofile achter ons aan bereikte we de kano. Lekker chillen op de rivier in de jungle. Daar zaten echt zotte vogels, darters, die zwemmen (! ) onder water en schuiven soms alleen met dat slangennekje boven. Zo vangen die vissen en dan vliegen ze weer uit het water, grappig.
Ondertussen was het vloed geworden en was er een stevige (tegen- uiteraard) wind komen opzetten. Het waterpeil was echt enorm gestegen en het duurde drie keer zo lang om weer terug te geraken. Wij dachten ‘stroomafwaarts, chill’ niet dus. Ze hadden ons nog gewaarschuwd om bij de terugtocht zeker door die twee rode boeien te varen en alleszins het hoge gras en moeras te vermijden. De twee boeien hebben we nooit gehaald en ik denk heel het moeras gezien. Wat een Sisyphusarbeid, die steen had ik er nog gemakkelijker opgerold. Maar we hebben het gehaald.

Die avond hebben we een auto gehuurd en hebben we ’s avonds ergens in de bossen in een boomhut geslapen! Echt heel leuk, 12 meter boven de grond. Beetje idyllisch en feeëriek, heerlijk. Daar heb ik denk ik de hevigste instant-emotie van onze hele reis (en van mijn leven)gehad: we waren gewoon aan het verpozen in de charmante boomhut toen Kim doodleuk zei ‘he Fien, je moet naast u kijken, daar zit echt een grote spin’. Ik dacht ‘oh nee, dat is er één die bang is van spinnen’, maar echt waar, ik freakte volledig!! Dat ding zat gewoon een meter schuin boven mijn hoofd in de gordijn te bungelen. Groter dan mijn hand, gene zwans! In de zoo van Antwerpen zitten die ook, ACHTER GLAS. Kim was echt chill, heel relax, ‘ik dacht dat die niet echt was’. Aargh. Ja daar ging ik dus niet mee slapen eh. Hebben we daar een reddingsactie uit onze mouw geschud, hilarisch. Ik begon helemaal te trillen als ik er op een meter vandaan stond dus Kim heeft voornamelijk haar trucken bovengetoverd. Na een uurtje dolle pret hebben ‘we’ (hehe claim the fame) hem uiteindelijk buitengeflikkerd. Jaja, stevig.

Coming up next: Tsitsikamma Natural Park-pracht en slapen in een op het strand geparkeerde trein.

De ongelooflijke reis

Ik wou er een mooi foto-tekst geheel van maken, maar die creativiteit werd met dit internet ook weer afgeblokt. Dan maar ‘the good old african way’ (alias ‘zoek het zelf uit’): een ruwe schets van mijn vakantie met de fotoselectie onderaan als rode draad…

De eerste vier dagen heb ik in Pretoria gechilled en als een gek voor school gewerkt. Even twee dikke assignments leven in geblazen en dan in de auto richting Jo’burg. Ik had er ook een interview met een PR-persoon (schoolgerelateerd), wel cool. Kim, mijn reisbuddy, is ook nog anderhalve dag komen genieten in Pretoria (we werden er wel verwend). In Jo’burg sliepen we een dag ergens bij een vriend van een vriend van een vriend in één of andere township, lekker ruraal, maar heel sferig en gastvrij. Met die jongen hadden we nog een dikke politieke discussie (nee, Zuma is NIET de oplossing), wel grappig. S’Morgends vertrokken we dan (om 4uur!!) met nog twee Duitse meisjes van in Potch richting kust. De start van mijn onvergetelijke reis.
De grote oversteek was een 12u (!) lange rit door de woestijn, waar letterlijk niets is, alleen dikke zon, snelheidscontroles (hu?) en af en toe een aapje op de weg. In Port Elisabeth, een ongezellige industriestad, maakten we bij aankomst een nachtstrandwandeling en plantte ik voor het eerst mijn voeten in de (warme) Indische Oceaan (! het begin van een vruchtbare relatie, het klikte wel tussen ons ).

De volgende dag gingen we naar Addo Elephant Park, een soort van Kruger waar héél veel olifanten zitten, en naar ’t schijnt ook de Big Five, maar die hebben we niet allemaal gezien (alleen de buffel eigenlijk en de olifant uiteraard). En nog heel veel andere beestjes en beesten. Het was echt een super mooie dag, geweldig om in de natuur te rollen en ‘wilde’ beesten te spotten. En als kers op de taart heb ik ’s avonds al mijn foto’s van die dag gewist, of hoe stom kan je zijn? En ik had net als anti-foto-maker zo mijn best gedaan, om te rotten. Maar Kim en Alex en Hanne hebben er nog wel genoeg om heel de wild-park-dag opnieuw te reconstrueren. ’s Avonds gingen we dan uit eten met een Egyptenaar, een Israëli en een Jordaniër (de Israëli kennen we uit Potch). En we gingen ook nog clubben in PE, wel een hippe bar maar met vrouw-onterend videomateriaal op de plasma’s, afknapper.

De volgende dag splitse ons kwartet zich op in mij en Kim (richting zuiden) en Alex en Hanna (noordwaarts). Door een über slechte planning van mij en Kim zaten we vast in het niets-te-bieden PE en betaalden we ons blauw (Rand-perspectief) aan een taxi naar onze volgende bestemming: Jeffrey’s Bay (J-Bay voor de surfchicks). Hét surfparadijs na Hawaï. Daar zwommen we voor het eerst in de Indische Oceaan (!), vette golven!! En lagen we ’s avonds op het strand met een wijntje terwijl we filosofische gesprekken voerden over het leven en het heelal (jaja).
Dan gingen we surfen! Super vet. Had ik nog nooit gedaan, maar vlotte best voor mijn eerste keer (ik kon toch al rechtstaan hehe). We kregen les van een kerel (zo’n gladde surfgod) die als enige ooit is aangevallen door twee haaien tegelijk terwijl dat gefilmd werd (de schrik zat er goed in, bij Kim, niet bij mij uiteraard, ik ben niet bang van haaien). Daarna lagen we voor de rest van de dag uitgeput als twee gestrande meeuwen op het strand, wel lekker. ’s Avonds maakten we wandelingen op het strand en gingen we andere surfers (onze rolmodellen) uitchecken.

Lees volgende keer meer over hoe ik hernieuwd respect kweekte voor skaters, wat vier uur wachten op een kl*te bus met een mens doet en hoe geen rekening houden met getijden wel al eens kan mis lopen. Wordt vervolgd…

De Rode Draad

après vacance

Hoi iedereen!

Ik ben zonder kleerscheuren uit mijn reisavontuur gerold (buiten die short die sneuvelde tijdens het sandboarden). Het was echt een onvergetelijke reis!! En ik heb duizend miljoen geen zin om weer naar school te gaan.

De foto's en verhalen volgen later. Ik heb namelijk de komende week tussenexamens! (heb ik ergens opgevangen). Het is allemaal heel vaag en uiteraard heb ik daar de voorbije drie weken nog geen klop voor gedaan. Ik heb nog 24 uur ... start!

Kus