Hoi iedereen!! Ik ben net terug van Drakensbergen, maar om hier nog een beetje structuur in te houden breng ik eerst, met een beetje vertraging, verslag uit van het ingenieursdiner van vorige week. Dat bal was echt een film. Nadat ik in een cocktailjurk van Eveline gesprongen was en Syl mijn haar en make-up gedaan had (net echt), werd ik opgehaald door mijn “date” die het grootste muurbloempje op aarde bleek te zijn, met de etiquette van een oerconservatief 19e eeuws Vlaams gezin. Achterhaald, met andere woorden, maar ik kon er nog mee lachen (toen nog wel). Het bal zelf was überchic, geen chocoladefonteinen, maar het kwam wel in de buurt! Ik voelde me net Belle en het Beest op Assepoesters’ bal. Ik kon wel uren staren naar al die prinsessenjurken (ik was een beetje under-dressed, maar het kon er nog mee door). Echt zo’n Amerikaanse prom, maar dan in’t chic. Naarmate de avond vorderde moest ik echter opletten dat ik mijn (ongebruik
t) vlijmscherp vleesmes niet perongelijk in de borstkast van mijn date liet glijden; of ook wel “hoe laag kan je zelfvertrouwen zijn?!”. Na anderhalf uur geween over zijn onbestaande sociale leven (je kán er iets aan doen), kon ik nog net een gil onderdrukken toen ie me plots, met zekere opdringerigheid, ten dans vroeg. Na een hele reeks uitvluchten, de een al beter dan de andere, moest ik het onderspit delven en werd ik gedwongen om (gedurende een volledig nummer!) mijzelf belachelijk te maken op de dansvloer. Door de grond gaan. De traditionele dans, sokkie (die ik eerder al eens beschreef geloof ik), was me net iets te veel fysiek contact, dus heb ik hem mij meteen daarna maar weer naar huis laten brengen. Hij bood nog aan om me te leren dansen in Impala, de club waar sokkie wordt gedanst, maar ik zei dat ik dat net iets te publiek vond om het te leren en dat ik eerst wel wat zou oefenen op m’n kamer (vond ik van mezelf wel een mooi verpakte hint...). Je gelooft het niet: zei die doodleuk dat dat geen probleem was en dat WE wel eerst op MIJN kamer konden oefenen!! Serieus, gelukkig was het donker want die opmerking trok ik echt niet meer, ik ging helemaal dubbel.
t) vlijmscherp vleesmes niet perongelijk in de borstkast van mijn date liet glijden; of ook wel “hoe laag kan je zelfvertrouwen zijn?!”. Na anderhalf uur geween over zijn onbestaande sociale leven (je kán er iets aan doen), kon ik nog net een gil onderdrukken toen ie me plots, met zekere opdringerigheid, ten dans vroeg. Na een hele reeks uitvluchten, de een al beter dan de andere, moest ik het onderspit delven en werd ik gedwongen om (gedurende een volledig nummer!) mijzelf belachelijk te maken op de dansvloer. Door de grond gaan. De traditionele dans, sokkie (die ik eerder al eens beschreef geloof ik), was me net iets te veel fysiek contact, dus heb ik hem mij meteen daarna maar weer naar huis laten brengen. Hij bood nog aan om me te leren dansen in Impala, de club waar sokkie wordt gedanst, maar ik zei dat ik dat net iets te publiek vond om het te leren en dat ik eerst wel wat zou oefenen op m’n kamer (vond ik van mezelf wel een mooi verpakte hint...). Je gelooft het niet: zei die doodleuk dat dat geen probleem was en dat WE wel eerst op MIJN kamer konden oefenen!! Serieus, gelukkig was het donker want die opmerking trok ik echt niet meer, ik ging helemaal dubbel. Ach ja, al bij al was het nog wel een geslaagde avond. De boel was zo surrealistisch dat ik er nog wel van kon genieten. En er zaten ook nog wel genoeg leuke en interessante mensen bij ons aan tafel (waaronder één van de top drie ingenieur-chemie studenten van Zuid-Afrika) die mijn avond nog wat konden opleuken. Ik nam ook nog foto’s, maar die zijn allemaal mislukt omdat het er te donker was. Ik heb wel nog een leuk exemplaar van mijn jurkje. Dat was toen ik alweer terug was: weg met het debiele opgestoken haar :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten