De volgende dag zijn we met de trein doorgereisd naar Stellenbosch, een heel gezellig en romantisch wijnstadje. Er staan allemaal verblindend witte huizen, dikke grote eiken in de lanen en een gezellige botanische tuin. Ik kon dus kiezen tussen de universiteit van Potch en Stellenbosch, en hoewel ik er geen spijt van heb, was het toch even op de tanden bijten toen we hier doorliepen. De dag daarna hebben we de trein (weeral, gaat goed!) naar Simonstown genomen. Dat is richting cape point, het opper zuiden. Een super mooi tochtje langs de kust met hemelwitte Bounty-stranden. Eerst gingen we naar Boulders Beach, een reservaat voor Afrikaanse pinguïns, super schattig. Die beesten zijn echt grappig. Er hing wel een visgeurtje. Daar ontmoette we een koppel uit Kontich, beide onderwijzers in het Sint-Ritacollege (iemand?). De wereld is klein. Zij gaven ons voor de rest van de dag een lift naar Cape point en Kaap de Goede Hoop. Heel gezellig, aan het einde van de dag voelde we ons half geadopteerd toen we aan nog meer Antwerpenaars (!) op Cape Point werden geïntroduceerd als ‘de dochters’. Op Cape Point maakten we echt een vette rotswandeling over de klif tot op het meest zuidelijke puntje, onbetaalbaar gevoel. Toen we weer terugreden werd de weg versperd door een troep vogelstruis’en (op z’n Afrikaans). Grappig, in hun aanwezigheid komt het Trias (dinotijdperk) weer helemaal tot leven.
Vanaf de dag daarna waren we weer met z’n drieën. Eveline, één van de andere roomies, vergezelde ons vanaf die dag. De resterende dagen in Kaapstad waren er een paar van kuieren, winkelen en museumen. De laatste dag hebben we nog een strandje gedaan waar Kim mij uiteindelijk overhaalde (ik zal het nooit vergeten) om mijzelf in de Atlantische Oceaan te werpen “want dat heb je nog nooit gedaan op het zuidelijk halfrond” (So…?). Aargh, echt waar, mijn voeten er in en ik kreeg een acute vein-freeze. Na een korte maar krachtige suicide-poging (tot aan de hals) wist ik niet hoe snel ik weer het water uit kon komen. Gelukkig waren de lucht en het strand lekker warm zodat ik weer kon ontdooien. Zaterdag keerden we dan, met pijn in het hart, weer naar huis. Gelukkig regende het, wat het leed een beetje verzachte. Op naar de examens! Maar in een ooghoek zie ik het volgende tripje al weer lonken…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten