DRAKENS(bergen zijn leuk)

In één zin samengevat was dit weekend er eentje van de vier seizoenen. Ze zaten er allemaal in. Op vrijdagochtend pikte ik nog snel mijn acht uur klas mee, waarna we in de auto sprongen richting Drakensbergen. We zijn naar het noorden van de bergketen gegaan, zo’n 5 uur rijden. Het gebied waar we logeerden heet “het amfitheater”, een kring van bergen rond een vallei. De wegen zijn hier echt in opper slechte staat, waardoor we niet snel vooruit geraakten. Er zitten enorme gaten (levensgevaarlijk) in de weg, en in plaats van die te repareren zetten ze er een bord “opgelet gaten” naast, een beetje dubieus. Het noodlot sloeg toe: 10km voor onze bestemming was een vrachtwagen omgeslagen zodat de weg versperd was. 20km daarvoor werden we al tegengehouden, maar na een korte chat met de politieagent mochten we doorrijden om “een kijkje te gaan nemen” (Afrika…). We kwamen dan bij het ongeluk waar we konden zien hoe ze de gekantelde vrachtwagen weer rechttrokken en afvoerden. Cool. Tenslotte kwamen we aan in onze lodge in de provincie Kwazulu-natal. We sliepen er in deze tot kamers omgevormde silo’s. Gezellig. ’s Nachts was het echt pikdonker met een hemel die bedekt was met een klamboe van sterren, superchique. Je kon ook de melkweg heel goed zien, zo’n sluier door de nacht. Er zijn een paar dingen waar ik echt uren kan naar staren: bergen, sterren en de zee (maar die was er niet). Die avond was er ook een hele mooie zonsondergang.

Vrijdag gingen we naar Lesotho, één van de twee enclaves in Zuid-Afrika. Wel speciaal, in een land ‘over de grens gaan’ maar toch niet echt uit het land zijn. Lesotho betekent in het Besotho “kingdom in the sky” of “mountain kingdom”. Het is het hoogst gelegen land ter wereld. Maar ook wel het derde armste land ter wereld.
We deden er een hele mooie toer. Eerst gingen we naar een schooltje, super schattig al die kindjes. We maakten ook een wandeling naar een rots waar rotsschilderingen waren, we bezochten een traditionele healer en we dronken vreselijk smerig zelfgemaakt bier. Na de traditionele maaltijd gingen we weer terug. Op de weg zaten allemaal dikke bavianen, grappig.

Zaterdag vond ik dan de coolste dag. We deden een hike naar de tweede hoogste waterval ter wereld (of ook wel het tweede grootste pisstraaltje ter wereld, wat een tegenvaller), maar de tocht zelf was wel echt vet. En de uitzichten… ! We beklommen de piek Sentinel (3165m), een stevige klim. Maar ’t was wel salonklimmen, we begonnen al op 2500m. Maar toch nog heel leuk. Na die grap met de all stars was ik deze keer beter voorbereid. Niet zo flatterend maar wel lekker comfortabel kroop ik in waardige zweden-stijl (knipoog naar Lander) met m’n sokken in mijn teva’s. ’s Ochtends was het bewolkt, maar in de dag werd het lekker zonnig. Tot we de top bereikten. Kwam er plots een dik onweer en een ijzige wind opzetten. En omdat we niet wilden sterven op de top van één of andere berg, liepen we maar snel verder. Eerst naar de waterval (genaaid) en dan weer neerwaarts. Het ‘straaltje’ (volgens Eveline geen waterval, omdat die aan meer criteria dan ‘druppels die naar beneden glijden’ moet voldoen) stortte wel in een 1km diepe kloof naar beneden. Boven was het ijzig koud en daarbovenop begon het ook nog te regenen. Voor het eerst sinds lange tijd voelde (maar niet echt) ik het bevroren pinkje weer. Helemaal ingepakt begonnen we dan aan de afdaling, die was super cool met trapladdertjes enzo. Met lege handen (als in: al het bloed was eruit) ging dat wel moeilijk. We zaten echt middenin de wolken en mist, wel sferig. Maar naarmate we dichter bij het einde kwamen werden we ingehaald door het onweer en zaten we écht middenin de hagelwolk, pijnlijk. En sokken in teva’s: niet waterdicht! En echt hiervoor ben ik niet naar Zuid-Afrika gekomen maar op de terugweg (met het busje) waren de wegen besneeuwd!! Ik heb wel alleen onduidelijk foto’s kunnen nemen, mijn handen waren toegevroren. Thuis konden we weer onder de lekker warme douche, en heb ik Nederland leren hartenjagen.

Zondag deden we al paardrijdend (zowat het engste wat er bestaat) een tocht in de vallei. Mijn benen waren tot op het bot opengeschuurt, niet fijn. En die beesten zijn echt eng en groot. Weet iemand trouwens wat je moet doen als dat zaakje plots als een speer vooruit schiet? Hadden ze er wel bij mogen vertellen. Zat ik daar alle moeite van de wereld te doen om er op te blijven hangen. Maar het was wel héél mooi, zo tussen de bergen. Het was trouwens weer helemaal zomer toen. Daarna gingen we weer naar het intussen vertrouwde nest. Deze week heb ik vier testen (alsof dat nog zin heeft vlak voor de examens), dus ik schuif (voor even) de bermuda weer aan de kant, en slaag de boeken weer open (bah).

Nog een weetje dat ik op de discovery channel meepikte: wisten jullie dat het gewicht van het totale aantal mieren op aarde ongeveer overeenkomt met dat van het totale aantal mensen? (nou zeg, wie had dat gedacht?!)